بشر متشکل از جسم و روح میباشد و همان طور که جسم محتاج و مستلزم به غذاست، روح نیز محتاج غذاست. در صورتیکه غذاى جسم مادى میباشد، غذاى روح، معنوى میباشد. آن چه به خانواده حسینیه نصرت مشهد ها وقار و راحتى مى بخشد، محبت، صمیمت و خلق و خوی لایق اعضاى خانواده نسبت به یکدیگر میباشد. ازآنجاکه گوشه و کنار خانواده بایستی پرورشگاه بهتر و مناسبى براى کودکانى باشد که پا به آن اطراف مى گذارند، مورد نیاز میباشد والدین هرچه بیشتر در تحکیم اجتماع خرد خانواده بکوشند و دور و اطراف تندرست و آرامى را با خوی نیک و خوی سزاوار خود ب آدرس حسینیه نصرت مشهد ه وجود آورند. محبت و صفاى باطنى این دو شالوده و زیربناى اصل تربیت فرزند میباشد.
در خانواده اهل مسجد شایسته ترین و عالى ترین نگهداری روحى آن میباشد که پدر و مادر فرزندان و اعضاى خانواده خود را به اطاعت از پروردگار متعال و اقامه نماز تأدیب کنند.
می بایست اعتنا داشت که صرفا در خانواده اهل ایمان و مسجد میباشد که آدم هاى تبارک ظواهر رزرو حسینیه نصرت مشهد مى شوند و مسیر تاریخ را براساس عزم والاى خود تغییرو تحول مى دهند. دراین نوشتار شاخصه هاى خانواده اهل مسجد آیتم بررسى قرار گرفته میباشد:
1. محبت و صمیمت، 2. رشد شخصیت و خود باوری، 3. تربیت دینى، 4. اختراع. 5. نظم، انضباط، وقت شناسى، 6. پاکى و عصمت و طهارت جسم و جان، 7. عدل و داد، 8. مشورت کردن، 9. علم جویى و واقعیت طلبى، 10. آزادى تفکر، 11. مقاومت در قبال سختى ها، 12. میانروی، 13. اقتصاد مطلوب، 14. بی آلایش زیستى، 15. تربیت عقلانى، 16. تصمیم گیرى و قاطعیت، 17. اجتماعى بودن، 18. هدفمند بودن، 19. تقسیم فعالیت، 20. فداکارى.
این نوشته ی علمی در نقطه پایان خانواده على علیه السلام و فاطمه علیهاالسلام شماره تلفن حسینیه نصرت مشهد را الگویى براى همگی جهانیان خصوصا خانواده هاى اهل مسجد معرفى نموده است.
هاد خانواده به حیث چندین بعدى بودن و رازها و رمزها داشتن، به تفحص، تعمیق و عبرت آموزى دائمى نیاز داراست. این که براى بقاى خانواده پیشنهاد و تأکید فراوان مى گردد و بسیارى از به روزی ها و بدبختی ها از باطن خانواده ریشه مى گیرد، کلیه عامل بر نازکی، التفات و پیچیدگى این بنیان اصلی بشر سازى میباشد. نرمافزار ریزان به ویژه آنانى که در نهادهاى فرهنگى ـ تربیتى شغل مى نمایند، نباید بهاین اساسی بى توجه بمانند و از بررسى مسائل خانواده و ارایه چاره براى اشتباهات و خلل ها آن غفلت ورزند. این که معبود در قرآن، خانواده را با تیتر «آیه» معرفى مى کند و متانت و سکینه قلب آدمى را در گروِ داشتن خانواده سلامت و با ایمان مى داند، براى آشنایی صحیح این بنیان کافى میباشد.
آیه الهى بودن، نکات حکیمانه زیادى در خویش مستتر دارااست؛ هرچه نماد خداوند گردد، به منزله این میباشد که صفات الهى در وی بروز و ظهور داراست و آن قدر داراى امکان میباشد که هم مى قدرت رویکرد آفریدگار و مسیر بندگى را در آن فراگرفت و هم با آن بسیارى از حقایق را اعتقادوباور کرد.
در صورتیکه خانواده هاى اهل ایمان و مسجد به همین نکته دقت نمایند که ارتباط مرد و زن در داخل خانواده جلوه اى از جلوه هاى الهى میباشد و قاعده مندى هاى درونى آن می بایست با الهام از صفات الهى استنباط خواهد شد، در آن شکل قضیه هاى به روزی مندى در آن خانواده صورت مى گیرد.
خانواده اهل مسجد و نماز بایستی عملکرد نماید آرم هایى از عدل الهى، دانش الهى، اقتدار الهى، قداست الهى و بقیه صفات را در خویش رشد دهد و مو سرّدت را تحت عنوان اکسیر کلان خانواده تندرست و متعادل رعایت نماید، هم اینگونه با لینک و پیوند عاطفه و عقلانیت در پرتو عنایات الهى، بهروزی واقعى را رقم بزند.
به راستى که هم ما و هم نهادهاى فرهنگى و هم دولتمردان، در مقابل خانواده مسؤولیت داریم. نادر توجهى و سستى در مقابل مسائل خانواده، سستى در مقابل آرمان هاى اصیل دینى میباشد؛ چون هسته اول آرمان ها و اعتقادات، پیش از هر جایى از روش خانواده صورت مى گیرد.
خانواده، کانونى متشکّل از والدین و فرزندان میباشد. زن و مردى که روزى جداازهم زندگى مى کردند، بعد از ازدواج و وصلت، خویش تشکیل دهنده خانواده مى شوند. چیزى که علت تشکیل خانواده مى گردد، علاقه به زندگى جداگانه و نیز ارضاى غریزه ها و از آن گزاره غریزه عاطفه و آهسته زیستن در کنار همسر میباشد که قرآن نیز بدان اشاره مى نماید:
«وَ مِنْ نشانههاِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ أَزْواجاً لِتَسْکُنُوا إِلَیها».[1]
«و آرم هاى خداوندى این میباشد که از فرآورده خودتان برایتان همسرانى آفرید تا در کنارشان آهسته گیرید».
در هر خانواده فرزندانى متوّلد مى شوند که می بایست تربیت شوند، ولی تربیت به فرایندى الهى و معنوى، چون فرزند می بایست مال اینگونه روندى باشد تا براساس فطرتش به سوى مقصد سیر کند.
تربیت در دانا انسانیّت مانند علاقه به زیبایى در فقیه هنر میباشد. تربیت، نوپا را نمى آفریند، بل اورا در راه و روش آدم شدن شکوفا مى سازد. بشر شدن سود ى منطقى تربیت صراحت دارد. در واقع تربیت، پاسخى سنجیده و رضایت نصیب به معناى هستى نوباوه میباشد.
در خانواده اهل مسجد، تربیت سر و رمزهایى داراست که دانایى و توانایى و استفاده کردن اصولى را مى طلبد، تربیت پر نمک و عشق و علاقه مى طلبد، و والدینى درین دستور غالب اند که عملاً صحیح زندگى نمایند و الگوى مطلوب داشته باشند. می بایست دانست که بشر پردازى، طفل نوازى و شکوفایى فقط در فضاى عاطفى خانواده اهل ایمان و مسجد، صورت، قوّت و استمرار مى یابد.
خانواده مسجدى، مهمترین و اساسى ترین واحد اجتماعى میباشد که بناى آن بر الفت، همدلى و همدمى پایدار و این سازه دوست داستنی ترین بناها در پیشگاه خدا میباشد. رابطه ها آن بر مو سرّدت و عفو و بخشش مبنا گذارى گردیده و گرمى کانون خانواده اهل نماز و مسجد آیتم توجّه عمیق اسلام میباشد.
امّا چه گونه مى توانیم خانواده اى ایده آل و متعادل و اهل مسجد داشته باشیم؟ این سؤالى میباشد کهاین نوشتهی علمی مى کوشد، شاخصه ها و مثال هایى کاربردى از آن عرضه نماید تا با تمسّک بهاین شاخصه ها و معیارها، قدمى در تعادل عالی خانواده خود برداریم.
خانواده تحت عنوان هسته مرکزى یاددادن و تربیت از جهات مختلف مى تواند در باب تحکیم و تحریض جوارح براى نماز و مسجد، نقش داشته باشد. بابا و مادرى که خویش داراى تربیت صحیحى باشند، به صورت طبیعى فرزندانى معتقد و مؤمن تربیت خواهند کرد و فرزندان خانواده نیز در تعامل فکرى و عملى مى توانند در روش خوی یکدیگر مؤثر باشند. همینطور بابا و مادرانى که به صورت تروتمیز در کار هاى اجتماعى و مذهبى حضور پیدا مى نمایند، فرزندان شان نیز اجتماعى میباشند و از همین رو خیر صرفا در نماز جماعت کمپانی مى نمایند، بلکه در کارها دیگر نیز حضورى فعال خواهند داشت.
خانواده ها بایستی مراقب انجام و کردار فرزندان خویش باشند و آنها را ترغیب به کمپانی در کارها مساجد نمایند، همینطور می بایست فرزندان شان را با تشویق هاى کلامى و غیرکلامى به مسجد سوق دهند. یقیناً خانواده اهل مسجد، در تمامى کارها غالب و اسوه اى براى بقیه خانواده ها در تمامى بعدها خواهد بود.
مداقه و نقش مسجد
فرستاده اکرم صلى الله علیه و آله فرمودند:
«لایرجع صاحب و مالک المسجد بأقلّ اینجانب احدى ثلاث: امّا دعاءٌ یدعوبه یدخله اللّه به اکنّة، و امّا دعاءٌ یدعو به لیصرف اللّه به عنه بلاء الدّنیا، و امّا أخ یستفیده فى اللّه عزّوجلّ».[2]
همراه مسجد دستکم با یکى از این سه به منزل اش بر مى خواهد شد: با دعایى که به درگاه پروردگار مى نماید و معبود اورا با آن دعا به پردیس مى پیروزی، یا این که دعایى مى نماید که به باعث آن آفریدگار بلاى جهان را از وی برمى گرداند و یا این که برادرى که در رویه خداى عزّوجلّ از وجودش منتفع مى خواهد شد.
در تمدن دینى، اسم مسجد یادآور بندگى و کرنش در پیشگاه معبود متعال میباشد. مسجد به معناى مقام سجد، و سجده نقط ی اوج عبادت و بندگى آدم براى خداست. در واقعیت برگزیدگان و اصلى ترین محل براى عبادت و تقرب یافت کردن به خدا متعال مسجد میباشد. بدین ترتیب در قرآن مهربان بر جنبه هاى عبادى مسجد، بیش تر از هر آنگاه دیگر توکل گردیدهاست.
مسجد، رده عبادت و پرستش خالصانه پروردگار میباشد:
«و ان المساجد للّه فلا تدعوا مع اللّه احداً».[3]
مسجد، منزلت زمزمه و نجواى صادقانه با پروردگار میباشد:
«واقیموا وجوهکم عند تمام مسجد وادعوه مخلصین له الدین».[4]
مسجد مقر عروج آدم از خاک به آسمان ها میباشد:
«سبحان الذى اسرى بعبده لیلاً اینجانب المسجد الحرام الى المسجد الاقصى».[5]
مسجد زیارتگاه خاص پروردگار میباشد:
«الا طوبى لعبد توضا فى بیته ثم زارنى بیتى».[6]
مراسم محرم در حسینیه نصرت مشهد؛ راهنمای کامل حضور در مجالس عزاداری