بهترین مرجع مسجد نصرت مشهد

اصبغ بن نباته
اَصبَغ بن نُباته تمیمی حَنْظلی مُجاشِعی (قرن اولیه هجری قمری)، از یاران امام علی(ع) و ثقات امیرالمؤمنین. او اهل کوفه بود و در زمانه خلافت امام علی(ع)، یکی اسم‌دارترین و استوارترین یاران امام علی(ع) و از اعضای شرطة الخمیس محسوب حسینیه نصرت مشهد میشد.

رجال شناسان شیعه اورا توثیق کردند البته اکثری از اهل سنت اورا به دلیل رابطه او با امام علی(ع) تضعیف کرده و اصبغ را رافضی و غالی آدرس حسینیه نصرت مشهد می دانند.

او بیشترین روایاتش از امام علی(ع) می باشد. آوازه وی به جهت نقل عهدنامه صاحب اشتر و طومار امام علی(ع) به محمد بن حنفیه میباشد. اصبغ بن نباته ضمن امام علی(ع) از اشخاص دیگری همانند ابوایوب انصاری و عمار بن یاسر قصه نقل نموده است. برای اصبغ بن نباته کتاب عجائب احکام امیرالمومنین(ع) مذکور رزرو حسینیه نصرت مشهد میباشد.

معاش‌طومار
لقب اصبغ بن نباته ابوالقاسم میباشد. وی از قوم بنی حنظله، از تیره مُجاشع بن دارم بود.[۱] او در کوفه و در خلافت امام علی(ع)، یکی اسم‌دارترین و استوارترین یاران آن امام بود.[۲] از بعضا احادیث، ترازو محبوبیت و رده اَصبَغ نزد علی(ع) به نیکی آشکار شماره تلفن حسینیه نصرت مشهد میباشد.[۳]

به داستان نصر بن مزاحم، اصبغ پیرمردی مومن و عبادت کننده بود و از جنگاوران عراق و از سرداران علی(ع) به‌شمار می‌آمد.[۴] اصبغ را یکی‌از اعضای «شرطة الخمیس» در نبرد صفین دانسته‌اند.[۵] از خویش وی درباره معنای تیتر «شرطة الخمیس» داستان شد‌ه‌است که ما با علی(ع) شرط و عهدوپیمان بستیم تا پای جان در منش وی فداکاری کنیم.[۶] او یکی‌از راویان رویدادهای مبارزه صفین میباشد.[۷] از وی روایاتی نیز در تفصیل حادثه ها پیکار جمل در اختیار میباشد.[۸]

اصبغ بعد از امام علی(ع) مدتی زنده بود.[۹] وی حادثه شهید شدن امام علی(ع) را گزارش نموده است.[۱۰] روحانی طوسی اورا در طبقه اصحاب امام حسن(ع) نیز برشمرده میباشد.[۱۱] تاریخ ظریف درگذشت وی مشخص و معلوم وجود ندارد و درباره اینکه وی تا چه هنگامی زنده بوده میباشد، اقوال مختلفی وجود داراست و حتی اورده شده که او بعد از سده اولیه قمری درگذشته میباشد.[۱۲] این اقوال متفاوت، از احادیث متعدد او -منقول در منابع روایی- سرچشمه گرفته میباشد؛ مثلا از وی روایتی از امام حسن(ع) [۱۳] و امام حسین(ع) نقل گردیده‌است[۱۴] و یا این که روضه خوان طوسی[۱۵] آورده میباشد که اصبغ اثری در «مقتل» امام حسین(ع) داشته میباشد. در استناد این موردها، بایستی بسیار احتیاط کرد؛ چون برای مثالً شیوه روایی تاثیر یادشده را به سبب ساز کثرت اشخاص مجهول، ضعیف شمرده‌اند.[۱۶]

مقام روایی
مایه آوازه اصبغ، شخصیت روایی اوست. رجال‌شناسان شیعی اورا از ثقات پر رنگ شمرده‌اند.[۱۷] برنده روایاتی که او نقل کرده، به امام علی(ع) میرسد. بیشتر این احادیث در کتاب‌ها و منابع شیعی منعکس گردیده‌اند.[۱۸] بیشتر موضوعات احادیث وی تاریخی، دینی و اخلاقی میباشد. مشهورترین روایاتی که اصبغ از امام علی(ع) نقل نموده است، یک کدام از عهدنامه دارای اسم و رسم صاحب و مالک اشتر میباشد و دیگری وصیت امام به فرزندش محمد حنفیه.[۱۹]

اصبغ بن نباته از ابوایوب انصاری، عمار بن یاسر و قدمت بن خطاب نیز داستان نموده است.[۲۰] و گروهی زیرا ابوالجارود، خالد نوفلی، محمد بن داوود غنوی، اجلح بن عبدالله کندی و ابوحمزه ثمالی از وی ماجرا کرده‌اند.[۲۱]

حیث اهل سنت درباره اصبغ
بیشتر رجال‌شناسان و محدثان اهل سنت، اصبغ را غیرموثق و ضعیف دانسته‌اند[۲۲] که‌این قضیه به لینک صادقانه اصبغ با امام علی(ع) بی‌ربط نمی‌کند؛ تا بدانجا که بعضی او‌را «رافضی» و گاه از غلات شیعه محسوب داشته‌اند.[۲۳] با این‌تمامی، عجلی،[۲۴] اصبغ را در شمار ثقات آورده میباشد.

اصبغ بن نباته
اَصبَغ بن نُباته تمیمی حَنْظلی مُجاشِعی (قرن اولیه هجری قمری)، از یاران امام علی(ع) و ثقات امیرالمؤمنین. او اهل کوفه بود و در زمانه خلافت امام علی(ع)، یکی اسم‌دارترین و استوارترین یاران امام علی(ع) و از اعضای شرطة الخمیس محسوب حسینیه نصرت مشهد میشد.

رجال شناسان شیعه اورا توثیق کردند البته اکثری از اهل سنت اورا به دلیل رابطه او با امام علی(ع) تضعیف کرده و اصبغ را رافضی و غالی آدرس حسینیه نصرت مشهد می دانند.

او بیشترین روایاتش از امام علی(ع) می باشد. آوازه وی به جهت نقل عهدنامه صاحب اشتر و طومار امام علی(ع) به محمد بن حنفیه میباشد. اصبغ بن نباته ضمن امام علی(ع) از اشخاص دیگری همانند ابوایوب انصاری و عمار بن یاسر قصه نقل نموده است. برای اصبغ بن نباته کتاب عجائب احکام امیرالمومنین(ع) مذکور رزرو حسینیه نصرت مشهد میباشد.

معاش‌طومار
لقب اصبغ بن نباته ابوالقاسم میباشد. وی از قوم بنی حنظله، از تیره مُجاشع بن دارم بود.[۱] او در کوفه و در خلافت امام علی(ع)، یکی اسم‌دارترین و استوارترین یاران آن امام بود.[۲] از بعضا احادیث، ترازو محبوبیت و رده اَصبَغ نزد علی(ع) به نیکی آشکار شماره تلفن حسینیه نصرت مشهد میباشد.[۳]

به داستان نصر بن مزاحم، اصبغ پیرمردی مومن و عبادت کننده بود و از جنگاوران عراق و از سرداران علی(ع) به‌شمار می‌آمد.[۴] اصبغ را یکی‌از اعضای «شرطة الخمیس» در نبرد صفین دانسته‌اند.[۵] از خویش وی درباره معنای تیتر «شرطة الخمیس» داستان شد‌ه‌است که ما با علی(ع) شرط و عهدوپیمان بستیم تا پای جان در منش وی فداکاری کنیم.[۶] او یکی‌از راویان رویدادهای مبارزه صفین میباشد.[۷] از وی روایاتی نیز در تفصیل حادثه ها پیکار جمل در اختیار میباشد.[۸]

اصبغ بعد از امام علی(ع) مدتی زنده بود.[۹] وی حادثه شهید شدن امام علی(ع) را گزارش نموده است.[۱۰] روحانی طوسی اورا در طبقه اصحاب امام حسن(ع) نیز برشمرده میباشد.[۱۱] تاریخ ظریف درگذشت وی مشخص و معلوم وجود ندارد و درباره اینکه وی تا چه هنگامی زنده بوده میباشد، اقوال مختلفی وجود داراست و حتی اورده شده که او بعد از سده اولیه قمری درگذشته میباشد.[۱۲] این اقوال متفاوت، از احادیث متعدد او -منقول در منابع روایی- سرچشمه گرفته میباشد؛ مثلا از وی روایتی از امام حسن(ع) [۱۳] و امام حسین(ع) نقل گردیده‌است[۱۴] و یا این که روضه خوان طوسی[۱۵] آورده میباشد که اصبغ اثری در «مقتل» امام حسین(ع) داشته میباشد. در استناد این موردها، بایستی بسیار احتیاط کرد؛ چون برای مثالً شیوه روایی تاثیر یادشده را به سبب ساز کثرت اشخاص مجهول، ضعیف شمرده‌اند.[۱۶]

مقام روایی
مایه آوازه اصبغ، شخصیت روایی اوست. رجال‌شناسان شیعی اورا از ثقات پر رنگ شمرده‌اند.[۱۷] برنده روایاتی که او نقل کرده، به امام علی(ع) میرسد. بیشتر این احادیث در کتاب‌ها و منابع شیعی منعکس گردیده‌اند.[۱۸] بیشتر موضوعات احادیث وی تاریخی، دینی و اخلاقی میباشد. مشهورترین روایاتی که اصبغ از امام علی(ع) نقل نموده است، یک کدام از عهدنامه دارای اسم و رسم صاحب و مالک اشتر میباشد و دیگری وصیت امام به فرزندش محمد حنفیه.[۱۹]

اصبغ بن نباته از ابوایوب انصاری، عمار بن یاسر و قدمت بن خطاب نیز داستان نموده است.[۲۰] و گروهی زیرا ابوالجارود، خالد نوفلی، محمد بن داوود غنوی، اجلح بن عبدالله کندی و ابوحمزه ثمالی از وی ماجرا کرده‌اند.[۲۱]

حیث اهل سنت درباره اصبغ
بیشتر رجال‌شناسان و محدثان اهل سنت، اصبغ را غیرموثق و ضعیف دانسته‌اند[۲۲] که‌این قضیه به لینک صادقانه اصبغ با امام علی(ع) بی‌ربط نمی‌کند؛ تا بدانجا که بعضی او‌را «رافضی» و گاه از غلات شیعه محسوب داشته‌اند.[۲۳] با این‌تمامی، عجلی،[۲۴] اصبغ را در شمار ثقات آورده میباشد.