بهترین مرجع مسجد نصرت مشهد

قسم امام علی(ع)
امام علی(ع) در به عبارتی شروع خلافت به نماینده معاویه اظهار‌کرد: به معاویه بگو که اینجانب از امیری او بر شام خشنود نیستم و عموم نیز هیچگاه به خلافت وی رضایت نخواهند اعطا کرد.[۳۳] معاویه قبل از اتفاق جمل به زبیر نوشت: از عموم شام برای وی بیعت گرفته میباشد، در شرایطی که عراق را تصاحب نماید در شام مشکلی نخواهد داشت. زبیر از این طومار خشنود و رزرو حسینیه نصرت مشهد دلگرم شد.

[۳۴] معاویه بر آن بود تا یک کدام از شخصیت‌های سیاسی قریش به ویژه آن ها را که در شوری حضور داشتند به خویش جذب نماید تا از وی افتتاح سیاسی نماید. امام به همین نکته اشاره کرده بود که قریشی‌هایی که در شام‌اند، هیچکدام در شورا پذیرفته نشده و خلافت برای آن ها جایز وجود ندارد.[۳۵] معاویه در طومار‌ای به امام علی نیز مسأله شورا را مطرح حسینیه نصرت مشهد کرد.[۳۶]

امام خواست تا عبدالله بن عباس را به حکومت شام بفرستد. به معاویه طومار نوشت و معاویه در جواب فقط طومار‌ای سپید برای امام ارسال کرد و نماینده معاویه خاطرنشان کرد از جانب مردمی میاید که معتقدند تو عثمان را کشته‌ای و جز به کشتن تو رضایت نمی‌دهند.[۳۷] معاویه با منفعت بردن از نبرد جمل و با استناد به رویا رویی طلحه، زبیر و عایشه، دخالت امام در قتل عثمان را بیشتر تبلیغ آدرس حسینیه نصرت مشهد می کرد.

[۳۸] بعداز نبرد جمل، امام در کوفه بومی شد؛ چون انتظار زد خورد با سپاه شام می رفت و این شغل از عراق برمی‌آمد. به جزشام دیگر بلاد با امام بیعت کرده بودند. امام در طومار‌هایی کوشید معاویه را به اطاعت قانع نماید. ولی معاویه با استناد به اینکه گماشته قدمت میباشد، از اطاعت رمز گشوده می‌زد.[۳۹] معاویه از امام خواست تا شام و مصر را به وی واگذارد و بعداز وی بیعت کسی را برعهده‌اش نگذارد و در مقابل وی با امام بیعت می‌نماید. امام در جواب بیان کرد «لم یکن الله لیرانی اتخذ المضلین عضدا» «پروردگار من‌را نبیند آن روز که گمراهان را یاروهمدم خود قرار داده باشم.»[۴۰]

معاویه در سخنی در شام بیان کرد: «برای چه علی در خلافت رفیعتر از اینجانب میباشد؟ در‌صورتی‌که حجاز با وی بیعت نموده است، شام با اینجانب بیعت کرده. حجاز و شام موازی میباشد.» وی در طومار ای همین لغت ها را به امام نوشت: «تا هنگامی عموم حجاز ملاحظه حق را می‌کردند، در این زمینه حکم دهنده بر شام بودند. البته فعلا که حق را رخنه‌ کرده‌اند، این حق از آن شامیان شماره تلفن حسینیه نصرت مشهد گردیده است.»

[۴۱] امام در جواب نوشت: «ولی در خصوص این صحبت که گفتی «در حال حاضر اهل شام حکم کننده بر اهل حجازند» مردی از قریشیان را علامت ده که در شورا پذیرفته خواهد شد، یا این که خلافت بر او جایز باشد. در شرایطی که اینگونه داعیه کنی، مهاجران و انصار تکذیبت نمایند... بیعت با اینجانب عمومی و محصل بود لحاظ بر خلاف کسی در آن منش ندارد و تجدید گزینشی در شغل وجود ندارد.»[۴۲]

قسم امام علی(ع)
امام علی(ع) در به عبارتی شروع خلافت به نماینده معاویه اظهار‌کرد: به معاویه بگو که اینجانب از امیری او بر شام خشنود نیستم و عموم نیز هیچگاه به خلافت وی رضایت نخواهند اعطا کرد.[۳۳] معاویه قبل از اتفاق جمل به زبیر نوشت: از عموم شام برای وی بیعت گرفته میباشد، در شرایطی که عراق را تصاحب نماید در شام مشکلی نخواهد داشت. زبیر از این طومار خشنود و رزرو حسینیه نصرت مشهد دلگرم شد.

[۳۴] معاویه بر آن بود تا یک کدام از شخصیت‌های سیاسی قریش به ویژه آن ها را که در شوری حضور داشتند به خویش جذب نماید تا از وی افتتاح سیاسی نماید. امام به همین نکته اشاره کرده بود که قریشی‌هایی که در شام‌اند، هیچکدام در شورا پذیرفته نشده و خلافت برای آن ها جایز وجود ندارد.[۳۵] معاویه در طومار‌ای به امام علی نیز مسأله شورا را مطرح حسینیه نصرت مشهد کرد.[۳۶]

امام خواست تا عبدالله بن عباس را به حکومت شام بفرستد. به معاویه طومار نوشت و معاویه در جواب فقط طومار‌ای سپید برای امام ارسال کرد و نماینده معاویه خاطرنشان کرد از جانب مردمی میاید که معتقدند تو عثمان را کشته‌ای و جز به کشتن تو رضایت نمی‌دهند.[۳۷] معاویه با منفعت بردن از نبرد جمل و با استناد به رویا رویی طلحه، زبیر و عایشه، دخالت امام در قتل عثمان را بیشتر تبلیغ آدرس حسینیه نصرت مشهد می کرد.

[۳۸] بعداز نبرد جمل، امام در کوفه بومی شد؛ چون انتظار زد خورد با سپاه شام می رفت و این شغل از عراق برمی‌آمد. به جزشام دیگر بلاد با امام بیعت کرده بودند. امام در طومار‌هایی کوشید معاویه را به اطاعت قانع نماید. ولی معاویه با استناد به اینکه گماشته قدمت میباشد، از اطاعت رمز گشوده می‌زد.[۳۹] معاویه از امام خواست تا شام و مصر را به وی واگذارد و بعداز وی بیعت کسی را برعهده‌اش نگذارد و در مقابل وی با امام بیعت می‌نماید. امام در جواب بیان کرد «لم یکن الله لیرانی اتخذ المضلین عضدا» «پروردگار من‌را نبیند آن روز که گمراهان را یاروهمدم خود قرار داده باشم.»[۴۰]

معاویه در سخنی در شام بیان کرد: «برای چه علی در خلافت رفیعتر از اینجانب میباشد؟ در‌صورتی‌که حجاز با وی بیعت نموده است، شام با اینجانب بیعت کرده. حجاز و شام موازی میباشد.» وی در طومار ای همین لغت ها را به امام نوشت: «تا هنگامی عموم حجاز ملاحظه حق را می‌کردند، در این زمینه حکم دهنده بر شام بودند. البته فعلا که حق را رخنه‌ کرده‌اند، این حق از آن شامیان شماره تلفن حسینیه نصرت مشهد گردیده است.»

[۴۱] امام در جواب نوشت: «ولی در خصوص این صحبت که گفتی «در حال حاضر اهل شام حکم کننده بر اهل حجازند» مردی از قریشیان را علامت ده که در شورا پذیرفته خواهد شد، یا این که خلافت بر او جایز باشد. در شرایطی که اینگونه داعیه کنی، مهاجران و انصار تکذیبت نمایند... بیعت با اینجانب عمومی و محصل بود لحاظ بر خلاف کسی در آن منش ندارد و تجدید گزینشی در شغل وجود ندارد.»[۴۲]